Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2013
Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2013
ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΚΟΛΠΟ Η ΜΙΑ ΣΑΝΙΔΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ?
Νοιώθω εντελώς ηλίθια, έτσι στη μέση ηλικία μετά από 30 χρόνια δουλειάς να κάθομαι μπροστά σ΄ενα πληκτρολόγιο τυλιγμένη με μια κουβέρτα (είναι το νέο είδος θέρμανσης), με ένα μάτσο απλήρωτους λογαρισμούς στο τοίχο, και να ξέρω πως δεν τα έφαγα μαζί, δεν τους ψήφισα ποτέ, δεν ήμουν λαμόγιο, δεν έκανα καμμιά μπάζα, δεν πήρα φακελλάκια, μίζες, δεν..δεν...δεν.. αλλά να πρέπει να πληρώσω όσους τα έφαγαν. Αυτό το φεουδαρχικό θράσος των νέων γαλαζοαίματων που έχουν κληρονομικό δικαίωμα να βουτάνε τα λεφτά του κοσμάκη και να τα κάνουν ότι γουστάρουν...
Αυτή η βρώμα που έχει μπει στα σπίτια και όσων φροντίζαμε να τα διατηρούμε καθαρά με κόπους και απέραντη υπομονή για να μπορούμε να αντέχουμε όλο το καραγκιοζιλίκι που βλέπαμε γύρω μας και προ μνημονίου εννοείται, όλα αυτά τα άπληστα, μωρόδοξα, φιλοτομαριστικά ανθρωπάκια που έπασχαν από ακράτεια ηλίθιου καταναλωτισμού, κενότητα πνεύματος και ψυχής, φτιαγμένα από μια αχυρένια επιδερμίδα και τίποτα άλλο , που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσαν τις ετοιμόρροπες δημοκρατίες στο γκρεμό, αγνοώντας πως όλα τα παιχνιδάκια που παίζανε είχαν δώσει το αίμα τους εκατομμύρια άνθρωποι στο παρελθόν για να μπορούν να τα αγγίζουν... αυτή η βρώμα είναι ανυπόφορη.
Η αληθινή βία είναι να είναι κανείς αναγκασμένος να κολυμπάει μέσα στα σκ@ατά των άλλων. Να κυκλοφορείς στη κόλαση των άλλων. Η κόλαση να είναι όντως οι άλλοι. Το καθυστέρησα ήδη πάρα πολύ μέχρι να αποδεχτώ αυτό που είχε πει ο Σαρτρ. Πιο νέα, πιο ονειροπαρμένη έβλεπα μια μισανθρωπική γεροντίλα στην εν λόγω φράση. Είναι αυτό το κλασικό ελάττωμα της ανθρώπινης φύσης να θέλει να έχει γνώμη και απαντήσεις σε όλα χωρίς να έχει την υπομονή να περιμένει και να κατανοήσει χωρίς να είναι προκατειλημμένη εκ των προτέρων. Ω ναι, η κόλαση είναι οι άλλοι κι είναι δύσκολο να το αποδεχτείς, όχι μόνο γιατί δεν την έφτιαξες εσύ, αλλά γιατί σ΄αυτήν έχουν παρασύρει και τα αθώα παιδιά τα γεννημένα και τα αγέννητα, που δεν έφταιξαν σε τίποτα.
Με εκνευρίζει αφάνταστα η ιδέα πως έχω βρεθεί σε πρωτόγονη κατάσταση μέσα στο σπίτι, αλλά με εκνευρίζει περισσότερο πως σ΄αυτή τη θέση έχει βρεθεί κι ένα οποιοδήποτε παιδί που δεν πρόλαβε στα σίγουρα, 1000% , να τα φάει με κανέναν... Αυτά τα μικρά παιδιά, που είναι επαναστάτες από κύτταρο αλλά ένα μάτσο αγάπες και φροντίδες – γονεϊκές, δασκαλικές, συγγενικές, κρατικές, κλπ φορείς – προσπαθούν με κάθε τρόπο να τα μετατρέψουν σαν τη μούρη τους. Αυτά τα παιδιά που έχουν τα πάντα εκτός από αυτά που τους αφαιρούμε όπως είχε πει κάποιος άλλος στοχαστής.
Ετσι όποιος επιμένει να παραμένει παιδί, ανυπότακτο, επαναστατημένο, αντιρρησίας της εμετικής αυτής τάξης, με τον ίδιο τρόπο εκβιάζεται να είναι μέρος του πλήθους, των αρρωστημένων, διεφθαρμένων, κούφιων ανθρώπων, λόγω αγάπης. Ελάχιστοι άνθρωποι ζουν χωρίς να έχουν κανέναν γύρω τους. Κάτι ναυαγοί σε μέροι χαμένα που κανείς δεν τους ξέρει. Οι υπόλοιποι εκβιάζονται με την αγάπη τους , την αδυναμία τους να κλείσουν τα μάτια μπροστά στη σφαγή των αθώων, γιατί μέσα στους αθώους είναι ο πατέρας τους, η μάνα τους, ο αδελφός τους, ο αγαπημένος τους ή οι φίλοι τους, οι σύντροφοί τους, η ακόμα κι ο ανώνυμος ταλαίπωρος που θα διασταυρωθεί στο δρόμο τους και νοίωθουν συμπόνοια κι αγανάκτιση οργή για πάρτη του.
Θυμάστε στο πράσινο μίλι, όταν γελώντας ο δολοφόνος των κοριτσιών, (δυο αδελφούλες) , περιγράφει με κυνικότητα πως το κατάφερε, και λέει χαρακτηριστικά «με την αγάπη που είχαν η μία για την άλλη τις κατάφερα»...
Αναρωτιέμαι μήπως τελικά, είναι ένα απλά ένα κόλπο η αγάπη, για να συνεχίζουν οι ανήθικοι να έχουν θράσος κι οι έντιμοι ενοχές. Αν πάλι είναι η δοκιμασία για να αντέξει κανείς τη κόλαση , τότε δεν είναι εύκολο πράγμα.
Γιατί ακόμα κι οι «έντιμοι» καλούνται να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στην ουσία τους. Δεν αρκεί να στέκεσαι απέναντι στο διάβολο αμέτοχος και να λυπάσαι απλά τους βασανισμένους. Κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις να τον αντιμετωπίσεις με όποιο κόστος.
Αυτό που μας συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι πως είμαστε εγκλωβισμένοι άλλοι στο τομάρι τους, κι άλλοι σ΄ενα συναίσθημα απέραντης θλίψης για ότι συμβαίνει. Αλλοι συνεχίζουν να χορταίνουν το τομάρ και ασχολούνται αποκλειστικά με το να διατηρήσουν αυτή την ικανότητα κι άλλοι χτυπιούνται απανωτά, νοιώθωντας με χιλιάδες άλλους μαζί φόβο και οργή για ένα αύριο που δεν έχει ίχνος από φως.
Λείπει όμως εκείνο το άλμα, ψηλότερα από τη συμφορά, και η κατά μέτωπο αντιπαράθεση με το κακό. Εκείνη η κραυγή που μπορεί να διαλύσει τη σαπισμένη αυτή καθολική σιωπή. Αυτή τη μοιρολατρία, τη μιζέρια, την εγκατάλειψει του «τι θ΄απογίνω»
Αυτό το καλές γιορτές είναι ένα χαστούκι κοροϊδίας για πολλούς αυτή τη χρονιά, όπως τη προηγούμενη και την επόμενη, το ίδιο και χειρότερο θα είναι. Συνηθίζαμε να λέμε μπράβο στους αισιόδοξους, το πρόβλημα είναι πως μέσα σ΄αυτό το αίσχος οι αισιόδοξοι μοιάζουν περισσότερο χαζοχαρούμενοι. Το να κοιτάξεις στα μάτια έναν άνθρωπο που στερείται τα πιο βασικά αγαθά, που είναι μέσα σ΄ενα κρύο, σκοτεινό σπίτι, σε απόγνωση για την οικογένειά του και να του λες «εύχομαι όλα να πάνε καλά» είναι ανέκδοτο.
Πως θα πάνε όλα καλά? Τι κάνουμε για να πάνε όλα καλά? Ποια μέτρα πέρνουμε εμείς απέναντι στα δικά τους μέτρα? Το ευχολόγιο και την ελπίδα ενός παραδείσου στο επεκείνα..
Εχω πεισμώσει και δεν εύχομαι. Γιατί η ευχή μου μπορεί να πέσει σε κανέναν που βρίσκεται στα όρια της απόλυτης εξαθλίωσης και να μου την εξεσφενδονίσει στη μούρη και καλά θα κάνει.
Η μοναδική ευχή που δίνω σε όλους μας, είναι όχι να βγούμε από το μνημόνιο, αλλά από τον εγώ μας, εκείνο το εγώ, που γουστάρει τα κάθε είδους μνημόνια και τα αποτελέσματά τους. Εκείνο το εγώ που γεννάει μνήμονια, αλυσίδες, φυλακές, και αρρωστημένους εθισμούς, που εκβιάζουν τη ψυχή και την ελευθερία της.
Ναι αυτή την ευχή μπορώ να τη δώσω.
Καλή λευτεριά, ο καθένας μας , από τα δεσμά που ο ίδιος έχει δημιουργήσει.
Αυτή η βρώμα που έχει μπει στα σπίτια και όσων φροντίζαμε να τα διατηρούμε καθαρά με κόπους και απέραντη υπομονή για να μπορούμε να αντέχουμε όλο το καραγκιοζιλίκι που βλέπαμε γύρω μας και προ μνημονίου εννοείται, όλα αυτά τα άπληστα, μωρόδοξα, φιλοτομαριστικά ανθρωπάκια που έπασχαν από ακράτεια ηλίθιου καταναλωτισμού, κενότητα πνεύματος και ψυχής, φτιαγμένα από μια αχυρένια επιδερμίδα και τίποτα άλλο , που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσαν τις ετοιμόρροπες δημοκρατίες στο γκρεμό, αγνοώντας πως όλα τα παιχνιδάκια που παίζανε είχαν δώσει το αίμα τους εκατομμύρια άνθρωποι στο παρελθόν για να μπορούν να τα αγγίζουν... αυτή η βρώμα είναι ανυπόφορη.
Η αληθινή βία είναι να είναι κανείς αναγκασμένος να κολυμπάει μέσα στα σκ@ατά των άλλων. Να κυκλοφορείς στη κόλαση των άλλων. Η κόλαση να είναι όντως οι άλλοι. Το καθυστέρησα ήδη πάρα πολύ μέχρι να αποδεχτώ αυτό που είχε πει ο Σαρτρ. Πιο νέα, πιο ονειροπαρμένη έβλεπα μια μισανθρωπική γεροντίλα στην εν λόγω φράση. Είναι αυτό το κλασικό ελάττωμα της ανθρώπινης φύσης να θέλει να έχει γνώμη και απαντήσεις σε όλα χωρίς να έχει την υπομονή να περιμένει και να κατανοήσει χωρίς να είναι προκατειλημμένη εκ των προτέρων. Ω ναι, η κόλαση είναι οι άλλοι κι είναι δύσκολο να το αποδεχτείς, όχι μόνο γιατί δεν την έφτιαξες εσύ, αλλά γιατί σ΄αυτήν έχουν παρασύρει και τα αθώα παιδιά τα γεννημένα και τα αγέννητα, που δεν έφταιξαν σε τίποτα.
Με εκνευρίζει αφάνταστα η ιδέα πως έχω βρεθεί σε πρωτόγονη κατάσταση μέσα στο σπίτι, αλλά με εκνευρίζει περισσότερο πως σ΄αυτή τη θέση έχει βρεθεί κι ένα οποιοδήποτε παιδί που δεν πρόλαβε στα σίγουρα, 1000% , να τα φάει με κανέναν... Αυτά τα μικρά παιδιά, που είναι επαναστάτες από κύτταρο αλλά ένα μάτσο αγάπες και φροντίδες – γονεϊκές, δασκαλικές, συγγενικές, κρατικές, κλπ φορείς – προσπαθούν με κάθε τρόπο να τα μετατρέψουν σαν τη μούρη τους. Αυτά τα παιδιά που έχουν τα πάντα εκτός από αυτά που τους αφαιρούμε όπως είχε πει κάποιος άλλος στοχαστής.
Ετσι όποιος επιμένει να παραμένει παιδί, ανυπότακτο, επαναστατημένο, αντιρρησίας της εμετικής αυτής τάξης, με τον ίδιο τρόπο εκβιάζεται να είναι μέρος του πλήθους, των αρρωστημένων, διεφθαρμένων, κούφιων ανθρώπων, λόγω αγάπης. Ελάχιστοι άνθρωποι ζουν χωρίς να έχουν κανέναν γύρω τους. Κάτι ναυαγοί σε μέροι χαμένα που κανείς δεν τους ξέρει. Οι υπόλοιποι εκβιάζονται με την αγάπη τους , την αδυναμία τους να κλείσουν τα μάτια μπροστά στη σφαγή των αθώων, γιατί μέσα στους αθώους είναι ο πατέρας τους, η μάνα τους, ο αδελφός τους, ο αγαπημένος τους ή οι φίλοι τους, οι σύντροφοί τους, η ακόμα κι ο ανώνυμος ταλαίπωρος που θα διασταυρωθεί στο δρόμο τους και νοίωθουν συμπόνοια κι αγανάκτιση οργή για πάρτη του.
Θυμάστε στο πράσινο μίλι, όταν γελώντας ο δολοφόνος των κοριτσιών, (δυο αδελφούλες) , περιγράφει με κυνικότητα πως το κατάφερε, και λέει χαρακτηριστικά «με την αγάπη που είχαν η μία για την άλλη τις κατάφερα»...
Αναρωτιέμαι μήπως τελικά, είναι ένα απλά ένα κόλπο η αγάπη, για να συνεχίζουν οι ανήθικοι να έχουν θράσος κι οι έντιμοι ενοχές. Αν πάλι είναι η δοκιμασία για να αντέξει κανείς τη κόλαση , τότε δεν είναι εύκολο πράγμα.
Γιατί ακόμα κι οι «έντιμοι» καλούνται να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στην ουσία τους. Δεν αρκεί να στέκεσαι απέναντι στο διάβολο αμέτοχος και να λυπάσαι απλά τους βασανισμένους. Κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις να τον αντιμετωπίσεις με όποιο κόστος.
Αυτό που μας συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι πως είμαστε εγκλωβισμένοι άλλοι στο τομάρι τους, κι άλλοι σ΄ενα συναίσθημα απέραντης θλίψης για ότι συμβαίνει. Αλλοι συνεχίζουν να χορταίνουν το τομάρ και ασχολούνται αποκλειστικά με το να διατηρήσουν αυτή την ικανότητα κι άλλοι χτυπιούνται απανωτά, νοιώθωντας με χιλιάδες άλλους μαζί φόβο και οργή για ένα αύριο που δεν έχει ίχνος από φως.
Λείπει όμως εκείνο το άλμα, ψηλότερα από τη συμφορά, και η κατά μέτωπο αντιπαράθεση με το κακό. Εκείνη η κραυγή που μπορεί να διαλύσει τη σαπισμένη αυτή καθολική σιωπή. Αυτή τη μοιρολατρία, τη μιζέρια, την εγκατάλειψει του «τι θ΄απογίνω»
Αυτό το καλές γιορτές είναι ένα χαστούκι κοροϊδίας για πολλούς αυτή τη χρονιά, όπως τη προηγούμενη και την επόμενη, το ίδιο και χειρότερο θα είναι. Συνηθίζαμε να λέμε μπράβο στους αισιόδοξους, το πρόβλημα είναι πως μέσα σ΄αυτό το αίσχος οι αισιόδοξοι μοιάζουν περισσότερο χαζοχαρούμενοι. Το να κοιτάξεις στα μάτια έναν άνθρωπο που στερείται τα πιο βασικά αγαθά, που είναι μέσα σ΄ενα κρύο, σκοτεινό σπίτι, σε απόγνωση για την οικογένειά του και να του λες «εύχομαι όλα να πάνε καλά» είναι ανέκδοτο.
Πως θα πάνε όλα καλά? Τι κάνουμε για να πάνε όλα καλά? Ποια μέτρα πέρνουμε εμείς απέναντι στα δικά τους μέτρα? Το ευχολόγιο και την ελπίδα ενός παραδείσου στο επεκείνα..
Εχω πεισμώσει και δεν εύχομαι. Γιατί η ευχή μου μπορεί να πέσει σε κανέναν που βρίσκεται στα όρια της απόλυτης εξαθλίωσης και να μου την εξεσφενδονίσει στη μούρη και καλά θα κάνει.
Η μοναδική ευχή που δίνω σε όλους μας, είναι όχι να βγούμε από το μνημόνιο, αλλά από τον εγώ μας, εκείνο το εγώ, που γουστάρει τα κάθε είδους μνημόνια και τα αποτελέσματά τους. Εκείνο το εγώ που γεννάει μνήμονια, αλυσίδες, φυλακές, και αρρωστημένους εθισμούς, που εκβιάζουν τη ψυχή και την ελευθερία της.
Ναι αυτή την ευχή μπορώ να τη δώσω.
Καλή λευτεριά, ο καθένας μας , από τα δεσμά που ο ίδιος έχει δημιουργήσει.
Το παράδοξο της ανοχής για το Ισλάμ
Το παράδοξο της ανοχής έχει θεματοποιηθεί από πολλούς φιλοσόφους και συγγραφείς του 20ου αιώνα. Χαρακτηριστικά αναφερόμαστε στον Thomas Mann και Karl Popper, οι οποίοι βέβαια δεν ανήκαν στον εθνικιστικό χώρο. Ο Thomas Mann στο βιβλίο του «Το Μαγικό Βουνό» είχε γράψει: «Η ανοχή μετατρέπεται σε έγκλημα όταν ισχύει για το κακό». Ο φιλόσοφος Karl Popper στο βιβλίο του «Η ανοιχτή Κοινωνία και οι Εχθροί της» είχε σημειώσει για το παράδοξο της ανοχής: «Η ανοχή χωρίς όρια είναι ανυπεράσπιστη έναντι της μισαλλοδοξίας και οδηγεί σε εξαφάνιση της ίδιας της ανοχής». Σύμφωνα με τον Popper η κοινωνία θα πρέπει να απαιτήσει την καταπίεση των μισαλλόδοξων για την περίπτωση εκείνη που οι μισαλλόδοξοι δεν συμμορφώνονται με τους κανόνες των λογικών επιχειρημάτων.
Δυστυχώς οι μισαλλόδοξοι ισλαμιστές δεν ανήκουν σε αυτούς που πείθονται με λογικά επιχειρήματα. Εκεί όπου το Ισλάμ είναι μειοψηφία, μικρή ή μεγάλη, απαιτεί από την κοινωνία θρησκευτική ελευθερία και ανοχή. Όταν όμως έχει την πλειοψηφία, είτε σε επίπεδο κράτους είτε σε επίπεδο πόλης, τότε παύει να ισχύει για πάντα η θρησκευτική ελευθερία και η ανοχή για τους μη μουσουλμάνους.
Το Ισλάμ έχοντας ως όπλο την απαίτηση ανοχής από άλλους κατάφερε να πολλαπλασιαστεί στην Ευρώπη με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Το 1945 ζούσαν στην Ευρώπη 600.000 περίπου μουσουλμάνοι. Σήμερα ο αριθμός τους είναι περίπου 50 εκατομμύρια, με ανοδική τάση, κυρίως βέβαια στην χώρα μας.
Σε μια δημοκρατία, όπως την ευαγγελίζονται ακόμη και οι σημερινοί κλωνοποιημένοι πολιτικάντηδες, πρέπει να υπάρχουν και να είναι σεβαστά τα όρια της ανοχής. Όταν δίδονται δικαιώματα και ευκαιρίες στους εχθρούς της θρησκευτικής ελευθερίας, τότε προκαταβάλουμε την καταστροφή αυτού του θεσμού. Η ανοχή της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να ισχύει προς μη ανεκτικές κοινωνικές ή θρησκευτικές ομάδες ξένων.
Ο αντιρατσιστικός νόμος που πρόκειται να ψηφιστεί δίνει δικαιώματα σε αυτούς που δεν πιστεύουν στην ανοχή και στις θρησκευτικές ελευθερίες. Σύμφωνα με αυτό το νομοσχέδιο θα τιμωρείται πρωτίστως το φρόνημα και δευτερευόντως η πράξη. Σε πολλές δε περιπτώσεις καθιερώνεται η αρχή της συλλογικής ευθύνης. Το νομοσχέδιο αυτό υπαγορεύθηκε από συμφέροντα που θέλουν να επιβάλουν πολιτικές διώξεις και τον αφανισμό του ελληνικού πολιτισμού.
Η ελληνική κοινωνία θα πρέπει να δει κατάματα τον εχθρό που έχει στόχο να την εξαφανίσει στο μέλλον.
Δυστυχώς οι μισαλλόδοξοι ισλαμιστές δεν ανήκουν σε αυτούς που πείθονται με λογικά επιχειρήματα. Εκεί όπου το Ισλάμ είναι μειοψηφία, μικρή ή μεγάλη, απαιτεί από την κοινωνία θρησκευτική ελευθερία και ανοχή. Όταν όμως έχει την πλειοψηφία, είτε σε επίπεδο κράτους είτε σε επίπεδο πόλης, τότε παύει να ισχύει για πάντα η θρησκευτική ελευθερία και η ανοχή για τους μη μουσουλμάνους.
Το Ισλάμ έχοντας ως όπλο την απαίτηση ανοχής από άλλους κατάφερε να πολλαπλασιαστεί στην Ευρώπη με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Το 1945 ζούσαν στην Ευρώπη 600.000 περίπου μουσουλμάνοι. Σήμερα ο αριθμός τους είναι περίπου 50 εκατομμύρια, με ανοδική τάση, κυρίως βέβαια στην χώρα μας.
Σε μια δημοκρατία, όπως την ευαγγελίζονται ακόμη και οι σημερινοί κλωνοποιημένοι πολιτικάντηδες, πρέπει να υπάρχουν και να είναι σεβαστά τα όρια της ανοχής. Όταν δίδονται δικαιώματα και ευκαιρίες στους εχθρούς της θρησκευτικής ελευθερίας, τότε προκαταβάλουμε την καταστροφή αυτού του θεσμού. Η ανοχή της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να ισχύει προς μη ανεκτικές κοινωνικές ή θρησκευτικές ομάδες ξένων.
Ο αντιρατσιστικός νόμος που πρόκειται να ψηφιστεί δίνει δικαιώματα σε αυτούς που δεν πιστεύουν στην ανοχή και στις θρησκευτικές ελευθερίες. Σύμφωνα με αυτό το νομοσχέδιο θα τιμωρείται πρωτίστως το φρόνημα και δευτερευόντως η πράξη. Σε πολλές δε περιπτώσεις καθιερώνεται η αρχή της συλλογικής ευθύνης. Το νομοσχέδιο αυτό υπαγορεύθηκε από συμφέροντα που θέλουν να επιβάλουν πολιτικές διώξεις και τον αφανισμό του ελληνικού πολιτισμού.
Η ελληνική κοινωνία θα πρέπει να δει κατάματα τον εχθρό που έχει στόχο να την εξαφανίσει στο μέλλον.
Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013
Επιστροφή φόρου τέλος! Συμψηφισμός με τα χρέη σε εφορία και Ταμεία
- Το Δημόσιο δεν θα κάνει πληρωμές όταν υπάρχουν οφειλές ληξιπρόθεσμες ή μη
- Οι πληρωμές θα παγώνουν ακόμη και όταν ο φορολογούμενος δεν έχει κάνει δήλωση
- Το μέτρο θα ισχύσει από 1/1/2014
Νέο τρικ από την εφορία ώστε να μην υπάρχουν επί της ουσίας επιστροφές φόρου ή πληρωμές από το δημόσιο και ταυτόχρονα να γίνεται αναγκαστική είσπραξη.
Οι φορολογούμενοι θα παίρνουν ό,τι απομένει Ουσιαστικά μέσω συμψηφισμών από 1/1/2014 το δημόσιο στήνει μπλόκο σε όσους έχουν οφειλές είτε στην εφορία, είτε στα ασφαλιστικά Ταμεία.
Οι υπηρεσίες από την πρώτη του επόμενου χρόνου θα ελέγχουν πριν κάθε πληρωμή το προφίλ του φορολογούμενου.
Με βάση το ΑΦΜ θα γίνεται έλεγχος για τυχόν οφειλές είτε φόρου, είτε εισφορών. Επί της ουσίας οι υπηρεσίες θα ζητούν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα.
Στην περίπτωση που ο φορολογούμενος έχει οφειλές, ακόμη και στην περίπτωση που η οφειλή δεν είναι ληξιπρόθεσμη το δημόσιο αντί επιστροφής φόρου θα κάνει συμψηφισμό και ο φορολογούμενος θα παίρνει ό,τι απομένει, αν απομένει.
Όποιος δεν μπορεί να πάρει φορολογική ενημερότητα κινδυνεύει με αναγκαστικό συμψηφισμό Μπλόκο στις πληρωμές θα γίνεται ακόμη και όταν ο φορολογούμενος δεν έχει κάνει δήλωση, καθώς η πληρωμή θα παγώνει και θα μπαίνει σε... αναμονή.
Η πληρωμή από το δημόσιο θα μπλοκάρει και στην περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο υπάρχει εντολή να μην εκδίδεται έντυπο φορολογικής ενημερότητας.
Βέβαια η εντολή Στουρνάρα και Μαυραγάνη έχει ένα... μικρό λάθος. Δεν προβλέπει κάτι για την περίπτωση που δεν υπάρχουν οφειλές του φορολογούμενου, αλλά του Δημοσίου.
Ως γνωστον ο μεγαλύτερος μπαταχτσής είναι το κράτος ωστόσο ανάλογη πρόβλεψη δεν προβλέπεται και έτσι μιλάμε για ακόμη μια φορά για έναν τρόπο αναγκαστικής είσπραξης οφειλών, χωρίς μάλιστα να έχει το δικαίωμα ο οφειλέτης να επιλέξει το ποσό που θα καταβάλει.
- Οι πληρωμές θα παγώνουν ακόμη και όταν ο φορολογούμενος δεν έχει κάνει δήλωση
- Το μέτρο θα ισχύσει από 1/1/2014
Νέο τρικ από την εφορία ώστε να μην υπάρχουν επί της ουσίας επιστροφές φόρου ή πληρωμές από το δημόσιο και ταυτόχρονα να γίνεται αναγκαστική είσπραξη.
Οι φορολογούμενοι θα παίρνουν ό,τι απομένει Ουσιαστικά μέσω συμψηφισμών από 1/1/2014 το δημόσιο στήνει μπλόκο σε όσους έχουν οφειλές είτε στην εφορία, είτε στα ασφαλιστικά Ταμεία.
Οι υπηρεσίες από την πρώτη του επόμενου χρόνου θα ελέγχουν πριν κάθε πληρωμή το προφίλ του φορολογούμενου.
Με βάση το ΑΦΜ θα γίνεται έλεγχος για τυχόν οφειλές είτε φόρου, είτε εισφορών. Επί της ουσίας οι υπηρεσίες θα ζητούν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα.
Στην περίπτωση που ο φορολογούμενος έχει οφειλές, ακόμη και στην περίπτωση που η οφειλή δεν είναι ληξιπρόθεσμη το δημόσιο αντί επιστροφής φόρου θα κάνει συμψηφισμό και ο φορολογούμενος θα παίρνει ό,τι απομένει, αν απομένει.
Όποιος δεν μπορεί να πάρει φορολογική ενημερότητα κινδυνεύει με αναγκαστικό συμψηφισμό Μπλόκο στις πληρωμές θα γίνεται ακόμη και όταν ο φορολογούμενος δεν έχει κάνει δήλωση, καθώς η πληρωμή θα παγώνει και θα μπαίνει σε... αναμονή.
Η πληρωμή από το δημόσιο θα μπλοκάρει και στην περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο υπάρχει εντολή να μην εκδίδεται έντυπο φορολογικής ενημερότητας.
Βέβαια η εντολή Στουρνάρα και Μαυραγάνη έχει ένα... μικρό λάθος. Δεν προβλέπει κάτι για την περίπτωση που δεν υπάρχουν οφειλές του φορολογούμενου, αλλά του Δημοσίου.
Ως γνωστον ο μεγαλύτερος μπαταχτσής είναι το κράτος ωστόσο ανάλογη πρόβλεψη δεν προβλέπεται και έτσι μιλάμε για ακόμη μια φορά για έναν τρόπο αναγκαστικής είσπραξης οφειλών, χωρίς μάλιστα να έχει το δικαίωμα ο οφειλέτης να επιλέξει το ποσό που θα καταβάλει.
newsit.gr
Σφίγγουν τα πράγματα για την κυβέρνηση - Η διαφορά στις Ευρωεκλογές κρίνει τα πάντα
Η κυβέρνηση δείχνει να βρίσκεται σε πανικό και επιχειρεί με τη δήθεν απειλή των εκλογών να κάμψει τις πιέσεις που δέχεται από την τρόικα για την επιβολή νέων επώδυνων και εξοντωτικών μέτρων στους Έλληνες. Οι δανειστές όμως δεν καταλαβαίνουν από τέτοια
Το είχε παίξει «ζόρικος» ο Ε. Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Παπανδρέου και το αποτέλεσμα ήταν να μπει το «χαράτσι» της ΔΕΗ. Τώρα ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς θέτει το θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος για να «αναχαιτίσει» τις αξιώσεις των εκπροσώπων των δανειστών, αλλά αυτοί δεν χαμπαριάζουν.
Γιατί; Γιατί Σαμαράς, Βενιζέλος και Στουρνάρας τους έδωσαν χώρο και ανέβηκαν στο κρεβάτι των Ελλήνων ως οι έχοντες το γενικό πρόσταγμα για την πολιτική και οικονομική τακτική στη χώρα. Ο κ. Τόμσεν του ΔΝΤ το είπε στον κ. Στουρνάρα «πάρτε τα μέτρα αφού θα πέσετε». Έσπευσε να το διαψεύσει, αλλά και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών γνωρίζει πώς οι μέρες της κυβέρνησης είναι μετρημένες.
Ιδίως αν συνεχίσει να εκδίδει παρανοϊκές ανακοινώσεις σαν και αυτές για τα τζάκια. «Μην τα ανάβεται για άσκοπο λόγο», αναφέρει η κυβέρνηση και απειλεί με κυρώσεις. Τι λένε οι άνθρωποι; Υπάρχει κανείς που ανάβει σήμερα το τζάκι για να κάνει… ατμόσφαιρα ή για να απολαύσει το παλιό καλό κρασί στη θαλπωρή του τζακιού;
Πλάκα μας κάνουν; Ο κόσμος προσπαθεί να ζεσταθεί με κάθε τρόπο, ανάβοντας τζάκια, ξυλόσομπες και μαγκάλια και σε πολλές περιπτώσεις πληρώνει με θάνατο την εγκληματική αύξηση του πετρελαίου θέρμανσης που επέβαλε η κυβέρνηση κατ’ εντολή της τρόικας.
Κι αντί η κυβέρνηση να μειώσει την τιμή του πετρελαίου, που ούτως ή άλλως έριξε τα δημόσια έσοδα έξω, ετοιμάζεται να στείλει τη «γκεστάπο» για να βλέπει ποιος έχει αναμμένο τζάκι τις ημέρες της απαγόρευσης και να επιβάλλει πρόστιμα.
Πέραν του φόρου ακινήτων, που ουσιαστικά θα αντικαταστήσει το χαράτσι του Βενιζέλου, και των νέων μέτρων που συζητούνται μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας, όπως απολύσεις, μειώσεις συντάξεων, εφάπαξ, διάλυση του υγειονομικού συστήματος κ.α. υπάρχουν και αυτά που έχουν ψηφιστεί και αναμένεται να ισχύσουν από αρχές του 2014, με βασικότερο την κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών για τους πολίτες.
Όλα αυτά δείχνουν πώς ο χειμώνας της κυβέρνησης θα είναι πολύ βαρύς και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα την βρει η άνοιξη. Η κυβέρνηση τα δίνει όλα για να μπορέσει να διασωθεί με στόχο να πετύχει μία μικρή διαφορά στις Ευρωεκλογές.
Μία διαφορά έως 2 ποσοστιαίες μονάδες, όπως εκτιμούν στο επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου από τον πρώτο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε όλες τις «σοβαρές» δημοσκοπήσεις παρουσιάζεται πρώτο και με μεγάλη διαφορά. Μια διαφορά της τάξεως των 3 έως 4 μονάδων μπορεί να είναι διαχειρίσιμη.
Από 4 μονάδες και πάνω είναι δεδομένο πώς αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές έρχεται η πτώση της κυβέρνησης. Το 1999 η Ν.Δ. κέρδισε στις Ευρωεκλογές με περίπου 3 μονάδες από το ΠΑΣΟΚ και έχασε τις βουλευτικές εκλογές του 2000 στον… πόντο.
Κάνει λοιπόν ότι μπορεί να μην ξεφύγει η διαφορά. Βάζει τις Ευρωεκλογές τη δεύτερη Κυριακή των Αυτοδιοικητικών εκλογών προκειμένου να μην εισπράξει τη δυσαρέσκεια και ψάχνει να βρει την ψήφο της. Εκτιμά με αυτό τον τρόπο πως η αποχή και οι κοινές υποψηφιότητες στους Δήμους ίσως τη σώσουν.
Είναι αλήθεια πώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δείχνει δείγματα σοβαρής στρατηγικής που θα απειλήσει μεγάλους Δήμους της χώρας. Από την άλλη όμως, αν η κυβέρνηση «κατέβει» με υποψηφίους τύπου Καμίνη και Μπουτάρη, οι οποίες συσπειρώσουν τα αντιμνημονιακά κόμματα και τους δυσαρεστημένους πολίτες τότε όλα μπορούν να συμβούν.
Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα για την κυβέρνηση ακούει στο όνομα Ε. Βενιζέλος. Αρκετοί ψηφοφόροι της Ν.Δ. μετά τη συνεργασία Σαμαρά-Βενιζέλου θα την… κάνουν, ενώ το ΠΑΣΟΚ χωρίς καμία αμφιβολία διαλύεται. Το ξέρουν και οι ίδιοι. Ειδικά αν δεν καταφέρει να εκλέξει ευρωβουλευτή, όπως όλα δείχνουν τότε ας ετοιμάζονται για την… κηδεία.
Τα περί «Ελιάς» στοχεύουν στη διάσωση του Βενιζέλου και ειδικά στη δημιουργία ενός κεντροαριστερού-αντιμνημονιακού σχήματος. Οι ρίζες της «Ελιάς» όμως είναι σάπιες...
Η δε επιχείρηση σε βάρος της Χρυσής Αυγής όχι μόνο δεν της έχει βγει, αλλά αντίθετα, της έχει γυρίσει μπούμερανγκ. Ο Λαικός Σύνδεσμος αυξάνει τα ποσοστά του, η δημοφιλία του Ν. Μιχαλολιάκου ανεβαίνει αν και έγκλειστος στις φυλακές (ο μόνος που παρουσιάζει άνοδο στις δημοσκοπήσεις) και γενικώς οι πολίτες αντιλήφθηκαν το «βρώμικο» παιχνίδι της κυβέρνησης.
Για την κυβέρνηση λοιπόν τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα και η διαφορά στα ποσοστά των Ευρωεκλογών θα κρίνουν και την τύχη της. Πολλοί πιστεύουν από τώρα πώς απλά δεν θα έχει τύχη.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013
Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013
Ας το πάρουν χαμπάρι επιτέλους!
Συντριβή στις Ευρωεκλογές φοβούνται τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και κατά παράβαση του νόμου τις τοποθετούν στο δεύτερο γύρο των Δημοτικών εκλογών, στις 25 Μαΐου, ελπίζοντας στην αποχή.
Η δυσαρέσκεια των πολιτών από την καταδίκη που τους έχει επιβάλλει η κυβέρνηση και η τρόικα με μέτρα εξόντωσης είναι τόσο μεγάλη που αναμένεται να εξελιχθεί σε όλεθρο.
Αν στην κυβέρνηση πιστεύουν πώς θα γλιτώσουν τη συντριβή, ενώ συνεχίζουν στην ίδια πολιτική και ετοιμάζονται να βγάλουν ακόμη περισσότερα σπίτια στο σφυρί, ζουν απλά σε άλλη χώρα και δεν βλέπουν πώς η κοινωνική εξέγερση πλησιάζει.
Φαινόμενα όπως αυτό του φαρμακοποιού στη Χαλκίδα που τράβηξε πιστόλι όταν η εφορία επιχείρησε να του κάνει έλεγχο, ή οι καταστροφές στην εταιρεία των παιδιών του κ. Σιούφα, δείχνουν πως το κοινωνικό «ηφαίστειο» ήδη ετοιμάζεται να εκραγεί.
Ας το πάρουν χαμπάρι επιτέλους. Οδηγούν τη χώρα σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Η δυσαρέσκεια των πολιτών από την καταδίκη που τους έχει επιβάλλει η κυβέρνηση και η τρόικα με μέτρα εξόντωσης είναι τόσο μεγάλη που αναμένεται να εξελιχθεί σε όλεθρο.
Αν στην κυβέρνηση πιστεύουν πώς θα γλιτώσουν τη συντριβή, ενώ συνεχίζουν στην ίδια πολιτική και ετοιμάζονται να βγάλουν ακόμη περισσότερα σπίτια στο σφυρί, ζουν απλά σε άλλη χώρα και δεν βλέπουν πώς η κοινωνική εξέγερση πλησιάζει.
Φαινόμενα όπως αυτό του φαρμακοποιού στη Χαλκίδα που τράβηξε πιστόλι όταν η εφορία επιχείρησε να του κάνει έλεγχο, ή οι καταστροφές στην εταιρεία των παιδιών του κ. Σιούφα, δείχνουν πως το κοινωνικό «ηφαίστειο» ήδη ετοιμάζεται να εκραγεί.
Ας το πάρουν χαμπάρι επιτέλους. Οδηγούν τη χώρα σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
